‘Hij gaf me het gevoel dat ik hem uitmolk’

Babette (62) over haar scheiding: ‘Veertig jaar kenden Hans en ik elkaar, toen we – nu vijf jaar geleden – gingen scheiden. Hans is een dominante man, die me altijd behoorlijk heeft overheerst. Af en toe bedroog hij me ook met anderen. Ik zag het lange tijd door de vingers, maar kreeg er steeds meer moeite mee. Eind 2011 gaf hij een voorzichtige voorzet om uit elkaar te gaan. Ik heb er direct mee ingestemd. Hans had eigenlijk meteen al spijt… Maar voor mij bleek het de beste beslissing ooit. Ik kreeg weer ruimte, ik kon weer mezelf zijn.

Een paar jaar voor onze scheiding was ik ontslagen, en het lukt me – tot op de dag van vandaag – niet om weer structureel aan het werk te komen. Financieel was ik dus behoorlijk afhankelijk van Hans. Met behulp van een advocaat/mediator maakten we echter goede afspraken over de partneralimentatie, dus echt zorgen maakte ik me niet. Maar eenmaal gescheiden, begon de ellende. ‘Zo, nu gaan wij het eens even onderling regelen’, was zijn tekst, kort na de uitspraak van de rechtbank. Ik was natuurlijk geschokt, maar liet dit niet blijken. De alimentatie was eindeloos doorberekend en het bedrag klópte gewoon.

‘Hans betaalde niet, of te laat’

Er brak een zeer nare tijd aan. Hij betaalde niet, of te laat, en altijd met hele zure opmerkingen op het bankafschrift. Hij gaf me voortdurend het gevoel dat ik hem uitmolk. Ook sprak hij negatief over mij tegen onze twee – volwassen – dochters. Toen ik na drie jaar steeds vaker een negatief banksaldo had, besloot ik actie te ondernemen. Ik heb op advies van een familierechtadvocaat/-mediator het LBIO (Landelijk Bureau Inning Onderhoudsbijdragen) ingeschakeld. Zij doen – kosteloos – alles om achterstallige partneralimentatie (maar ook kinderalimentatie) voor je te incasseren. Dat hielp. Hans ging eindelijk op tijd betalen.